عید سعید اضحی به تمام مسلمین جهان

مبارک باد

ما را گلی از روی تو چیدن نگذارند

چیدن که خیال است که دیدن نگذارند

صد شربت شیرین ز لبت خسته دلان را

نزدیک لب آرند و چشیةةدن نگذارند

گفتم شنود مژده دیةةةدار تو گوشم

آن نیز شنیدم که شنیـــدن نگذارند

بــــه دست غم گرفتارم بيا اي يار دستم گير

اگر ميشد كه دردم را برايت گريه می كردم

زمين و آسمان را  پيــش پايت گريه می كردم

جوانی را وفا را عشــق را ديوانگی ها را

بنام آرزو در يك لقايـــت گريه می كردم

اگر ميشد نماز عشق را پيــــــشت ادا كردن

دو زانو می نشستم از جفايت گريه می كردم

لبانت گر به تكليفی ز نامم داغ می آمد

گل سرخی به تمهيد صدايت گريه می كردم

اگر عيبی ترا نسبــــــت نمی شد در تقلايم

بد آموزانه بر درب سرايت گريه می كردم

رفتی و دو ر از تو هوشم از دل نــا شاد رفت

دامن افشاندی و گرد هستی ام بـــــرباد رفت

عشق عالم سوز تا بنیـــــــاد رسوائی نهاد

شیوه صبر و قرار از عقل بـــی بنیاد رفت

**  روزن امیــــــد **

 ای صنمی خوب و دل آرای من              

 اختر رخشـنده ء شب هـای من

 بشگفد از یاد تو دل درتنم            

    رونق جـاوید غزلهـای من

 باز نمود  پنجرهء عشق تــو           

    روزن امید به د نـیا مـن

 با نگهت : دل زکفم برده ئی          

     عشق زند شعله سـراپای من

 میکشدم شورش  دل هر نفس        

       جانب صحرای جنون:وای من

 کلبهء تاریک فروزان کند         

      در دل شب اشک تمـنای من

    میـبردم عشق(عزیزه) به سراغ کسی

    وای, چه غوغا فگند این دل رسوای من؟

                                از محترمه عزیزه عنا یت

آنقدر درد درون را در دل خود ریخـــتم

تاکه خود با درد هستی سوز خود آمیختم

تاجداماند من درمن زهر بیگـــانه ای

از تو ام ای عشق بی فرجام من بگریختم

برگ زرد بودم و در تنـــد باد حادثات

بر تن هر شاخه ای  بی ریشه ای  آویختم

این مــن نــــــه منم اگر منی هست تویی

ور در بر مـــــن پیرهنــــــی هست تویی

در راه غمــت نه تن به من ماند و نه جان

گر زان که مرا جان وتنـــــــی هست تویی

از محترمه عزیزه "عنایت "

"": آشفته  :""

گشته ام غرق خیال تو جهان را چه کنم

بیتو من دبدبه و شوکت وشانرا چه کنم

نبود در سر من جز تو هوایی دیگری

دل شدآشفتهءتو پس این وآنراچه کنم

نغمه ء عشق تو آرد دل و جانم به نوا

ای نوازش گرمن شور و فغا نراچه کنم

جان دهم پیش رخت دلبر مستا نه ء مـن

گر نبینم رخ تو سود وزیانرا چه کنم

ای( عزیزه ) بخیالش همه شب تا به سحر

دیده ء نم زده و اشک فشانرا چه کنم

شب يار من تب است و غم سيـــنه سوز هم

دل دشمن است و آن صنــــم دلفروز هم

 از رباعیات رهی :

گفته بودی که چرامحو تماشـــــای منی

آنچنان مات که حتــی مژه برهم نزنی

مژه برهم نزنم تاکه زدســــــتم نرود

نازچشـــم تو به قدر مژه برهم زدنی

*ـ بهـــــــار ـ*

   از عزیزه عنایت    

چمن سبز و زمين سبز و زما ن سبز

خجسته  نوبهار عاشقان سبـــــز

 گهر میر یزد هر سو ابر نیسا ن

دمن پر لاله شد صحرا چنان سبز

امشب زغمت میــــان غم خواهم خفت

وزبسترعافیــــت برون خواهم خفــت

  باور نکنی خیال خود را بفـــرست

تادر نگردکه بی توچون خواهم خفت

شبنمی آهسته از چشمان برگ  می چکد بر دامن

رنگین خاک گل می افشاند به چشم آفتــــاب

نازخندی خوابناک ناگهان ازجای می خیــــزد

نسیم شاد می رقصد میان خاکسار گفتگویی نرم

می لغزد به گوش  " هان بهار ...آری بهار  "

از حمید « نیکرو »

قطعه شعری از محترمه عزیزه عنایت به مناسبت

 روز جهانی زن ( ۸ ) مارس .

                          **   مقـــــــام زن **

گلی دید م بباغ زنـده گا نی

 سرشتش بود لطـف ومهـــربانی

                                          گلی با لنــده و رعنای بستان

              فرو غ حسن اوچون ماه تا با ن

تا کی پرسی مقام دلدار کجاست

وآن شاهد نا نموده رخسارکجاست

مژگان تو گر حجاب بینش نشود

در خانهء آفتاب دیوار کجاست

صبح است ز خـــرمـی جهــان می خندد

هر قطـــره بـه بحر بیکران مـی خندد

     بـو در گل و نشه در می و می در جام

    از شـوق، زمین و آسمــــان مـی خند

 **  سرود عشــق **         

ساقی  بیار باده که آمـد بهار ما  

گل رنگ میبرد زمی پرخمــــــار ما  

         ما باده نوش فصل بهاریم و می پرست

         بلبل بپای گل  بنشیند کنــا ر ما

ازمحترمه عزیزه  عنایت

عشق را مفهوم خواهی از منی دیوانه پرس

رمز وصل شمع را از مرد ه پروانه پرس

ایکه از بهر زمستان میخری سامان گرم

این زمستان از یتمی بی سر و سامانه پرس

**  گلی پــا سداری **

خرم زتست  فصل سرود و بهاریــم

رقصد صبا ز عطر تن و مشکباریم

         بس چیده ام زگلشن تو نو گلی بها ر

         شد خسته با غبان ز گل و گلشماریم

بیننده های نهایت عزیز با تشکر از اینکه به

بلاگ مهر دل سر زدیند این سروده از رحمت الله

جان شاعر جوان  بادغیس میباشد که من خیلی

دوستش دارم چونکه این سروده را خیلی دوست

دارم به همین دلیل خواستم به وبلاگ مهر دل

نشر کنم امیدوارم شما هم مثل من دوست دار

این شویند .

امشب فراقت ای مه من دل تبا کـند

در سینه ام فغان و قیامت بپا کند

ای آبشار، نوحه گر از بهر چيستی؟

         چين بر جبین فکنده ز اندوه کيستی؟

دردت چه بود که چون من تمام شب

        سر را به سنگ ميزدی و می گريستی؟

--ــ < انجنیر حفیظ الله * زریر * > ـ--

هرگز از بزم تو ای شمع درخشان نـــروم

دل نبندم به کس واز پی خوبان نـــروم

 من زبتخانه،به عشق تواگر بدنــامم

گرشوم شهره وافسـانه ی دوران نروم

 

    ساغر می                              

عيبجو دلدادگان را سرزنش ها ميكـــــند
واي اگر با او كند دل آنچه با ما ميكند

                 با غم جانسوز مي سازد دل مسكـــين من
                   مصلحت بين است و با دشمن مدارا مي كند

هیچ کس اشکی بـــــرای مانریخت    

هرکه با ما بود از ما می گریخت

   چند روزیست حالم دیدنیــــست   

           حال من ازاین وآن پرسیدنیست

گاه برروی زمین زل می زنــــم

گاه بر حافظ تفــاءل  می زنـم 

 حافظ دیوانه فالم را گــــرفت   

         یک غزل آمـد که حالم را گرفــت

  ما ز یاران چشــم یاری داشتیم  

خود غلط بود آنچه می پنداشتیم!

نا زنینا  ما به ناز تو جوانی داده ایم

دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا؟

تعلیم ناز چند دهی  چشم مست را

دل آنقدر ببر که توانی نگاهداشت